Solina to nie tylko sandacze, sumy i szczupaki, to również liczne i duże klenie. Jak je łowić? Czy można je złowić na muchę, a może na spinning? Na te pytania odpowiada Daniel, który od urodzenia mieszka nad brzegiem jeziora i poznał je doskonale. Umie łowić klenie na muchę i pomoże początkującym muszkarzom opanować tę umiejętność. Zachęcam do przeczytania artykułu Daniela, być może zawarte tutaj informacje przydadzą się w łowieniu kleni podczas najbliższego letniego urlopu w sercu Bieszczad. Waldemar Ptak

W tej chwili mam 25 lat, ale nie to się liczy – ważne jest to, że wędkarstwem interesowałem się jeszcze w czasach kołyski: ponoć oglądałem i śmiałem się tylko do rysunków z rybami i wędkarzami :) W wieku 10 lat złowiłem swoją pierwszą rybę na wędkę. No i stało się – jestem wędkarzem i kocham łowić ryby. Mieszkam w najlepszym miejscu na świecie – w Werlasie, czyli w małej wiosce wśród lasów bieszczadzkich, na brzegu jeziora Solińskiego; gdy dobrze nadstawię ucho, to słyszę falowanie wody, a zimą wycie wilków.

Niejeden raz oglądałem piękne, solińskie kleniska i wcale to nie były te sławetne kleniory, oglądane przez turystów z zapory. Te moje to dzikie torpedy, to kluski o długości 50-60 cm (na Solinie duże klenie nazywa się kluskami - przyp.: W. Ptak). Widząc je zastanawiałem się, czym je przechytrzyć, jakiej użyć przynęty by je skusić. Próbowałem na zestaw z kulą wodną. To jednak nie zdało egzaminu, gdyż uderzenie kuli o wodę płoszyło wszystkie kluski. Czereśnia, jako przynęta, była dobra, ale nie odpowiadało mi siedzenie na skale pomiędzy drzewami, na dużej wysokości. W końcu, na czereśnię udało mi się złowić jedną sztukę, lecz nim zszedłem z drzewa i zająłem się holem, to reszta ryb zdążyła uciec.
Zbierałem także stonkę z bylin ziemniaczanych, niedługo potem zająłem się zbieraniem koników polnych – doskonałej przynęty na klenie. Jednakże po przekłuciu haczykiem przynęta już się nie ruszała, podobnie było ze stonką. Czułem pustkę w głowie, a tu znowu pojawił się nowy problem: owad zarzucony na wodę tonął, a ja nie miałem patentu na utrzymanie go na powierzchni.

Jeśli dobrze liczę, to przez ok. półtora roku męczyłem się z opracowaniem najlepszych sposobów na dobranie się do ich ogonów (do ryb, kleni – przyp.: W. Ptak). Zdesperowany próbowałem najróżniejszych patentów, które sam wymyślałem.

Pamiętam, że po wielu próbach opadły mi ręce i odpuściłem sobie solińskie klenie na przynęty naturalne - nie miałem już pomysłów i zająłem się fly fishingiem (wędkarstwo muchowe, łowienie na muchę – przyp.: W. Ptak).
Po opanowaniu techniki rzutów, czyli w miarę przyzwoite podanie suchej muszki na powierzchnię wody nie zatapiając jej przy tym, zacząłem łowić pierwsze rybki: ukleje i malutkie klenie. Nie była to „prawdziwa” zdobycz muszkarza, ale ja byłem zadowolony. Wkrótce, w podbieraku pojawiły się inne gatunki ryb łowionych w legendarnym Sanie, czyli lipień i pstrąg. Bywały dni, że muszki rwało mi coś wielkiego, ale nie potrafiłem wtedy rozpoznać gatunku tych dużych ryb.
Ryby często chwytały muszki i równie często je rwałem, więc kolorowo nie było, ponieważ moje pudełka wciąż świeciły pustkami - muszki są dosyć drogie. Nie miałem innego wyjścia, jak samodzielne kręcenie muszek. Początkowo były to jętki majowe, ale cóż to były za jętki: moje dzieło nawet nie było cieniem pięknej i poprawnej jętki ukręconej przez artystę-krętacza. Moje jętki wtedy były brzydkie, choć rybom to nie przeszkadzało. Z czasem robiłem coraz ładniejsze muszki i coraz łowniejsze - wtedy poczułem satysfakcję ;) Od rozpoczęcia przygody z muszką minęło już grubo ponad rok, gdy w sieci zobaczyłem scenę: jakiś gość łowił na grasshopper'y (koniki polne) i żuczki – spodobało mi się to łowienie. Podpatrzyłem wzory, popytałem w Internecie i wkrótce bardzo miły forumowicz podesłał mi pocztą piankę do robienia imitacji (pozyskaną z domowych puzzli dla dzieci). Pokręciłem wtedy jakieś żuczki i inne wynalazki – dałem upust swojej wyobraźni.