Artykuły z katalogów DRAGONA : KATALOG 2002 -

WCALE NIE MARTWA

Polskie sandacze to nie tylko zbiorniki zaporowe na południu. Ja swoją szkołę w łowieniu tych drapieżników na spinning przeszedłem nad zupełnie inną wodą. Spytacie gdzie? Proszę, już odpowiadam. Lewobrzeżna odnoga Wisły w jej odcinku przyujściowym. Rozpoczyna się śluzą w Przegalinie i wpada bezpośrednio do Zatoki Gdańskiej. Nie brakuje tam prawie żadnego gatunku ryb, a ozdobą są piękne, wyrośnięte drapieżniki: sandacze i okonie. Czy już wystarczy? Odgadliście. To Martwa Wisła.

O łowisku

Ruch wody przywołuje na myśl kanał. Raz w jedną stronę, raz w drugą. Decyduje o tym działanie śluzy, ale swój wpływ wywierają też wiatry, kiedy wpychają morską wodę z zatoki. Zachowania drapieżników zdecydowanie bardziej przypominają te napotykane wodach stojących niż w rzekach. Nikogo, kto Martwą Wisłę poznał nie może to dziwić. Ukształtowanie linii brzegowej i dna, roślinność - wszystkie te elementy zdecydowanie odpowiadają specyfice długiego i niezbyt głębokiego jeziora. Na całym odwiedzanym przeze mnie odcinku dno jest piaszczyste i twarde, z nielicznymi miejscami, w których nazbierało się nieco miękkich osadów. Tam jest zwykle płytko, a dno porasta bardzo bogata roślinność, praktycznie uniemożliwiająca łowienie. Kiedy szukam sandaczy takie punkty omijam z daleka. Bardzo ciekawa jest konfiguracja dna Martwej Wisły. Trafiają się tam kilkusetmetrowej długości blaty na głębokości 4 do 5 metrów, w innych miejscach dwuipółmetrowe wypłycenia, łagodnym stokiem schodzące do dziewięciu metrów na środku łowiska, by tam znowu zamienić się w garb, biegnący na czterech czy sześciu metrach.

Gdzie i kiedy na sandacze?

Najciekawszy odcinek Martwej Wisły to okolice Sobieszewa. Punktem centralnym jest most pontonowy. Trzy do czterech kilometrów od niego w obu kierunkach znajduje się wiele doskonałych miejscówek sandaczowych. Towarzyszą im grube, zatokowe okonie, trafiające się tym częściej, im bliżej zimy. Wtedy właśnie ściągają do Martwej Wisły ze swoich żerowisk w Zatoce Gdańskiej, a sztuki przekraczające długością 40 centymetrów nie należą do przypadków. Dobre brania sandaczy zaczynają się od samego początku sezonu, czyli od czerwca. Ponieważ ryb jest dużo można je łowić skutecznie praktycznie przez cały rok, nie wyłączając zimy, o ile wody nie zetnie mróz. Zdarzają się oczywiście, jak w każdym, najlepszym nawet łowisku, okresy kilku dni, kiedy ciężko o złowienie choćby jednej wymiarowej sztuki.Na łowisku o tak urozmaiconym dnie spinningista nie powinien pojawiać się bez echosondy. Bez niej, a więc bez precyzyjnej orientacji w ukształtowaniu dna, szanse na szybkie odszukanie stanowisk sandaczy będą niewielkie. Miejsca do obłowienia w pierwszej kolejności to wszystkie gwałtowne zmiany głębokości, dołki, garby, ostre stoki. Bardzo dobre łowiska znajdują się na pograniczu głębokiej wody z płycizną, porośniętą obfitą roślinnością.

Klucz do sukcesu

Moja ulubiona i najczęściej sprawdzająca się metoda połowu jest prosta do opisania. Po wybraniu miejsca (echosonda!) ustawiam łódź na głębszej wodzie, tak by móc wykonywać rzuty w kierunku miejsca płytkiego. Droga podążania przynęty zaczyna się więc np. w pobliżu szczytu górki podwodnej i biegnie stopniowo coraz głębiej. Sama technika jej prowadzenia przypomina łowienie tzw. kogutem, bardzo popularnym na terenie Polski południowej. Przynętę, po spadnięciu na dno, podrzucam do góry gwałtownym, ale krótkim ruchem wędziska. W czasie wykonywania tego szarpnięcia, kiedy przynęta przemieszcza się w górę, zbieram luz żyłki kilkoma bardzo szybkimi obrotami korbki kołowrotka. Po osiągnięciu punktu maksimum pozwalam przynęcie na opadanie w kierunku dna. W tej fazie delikatnie zbieram luz żyłki, jednocześnie wolno opuszczając wędzisko w dół. Wszystko to musi być idealnie zgrane w czasie. W każdej chwili mam kontakt z przynętą, żyłka jest napięta, a kiedy przynęta osiągnie ponownie dno, szczytówka wędziska musi być pochylona, gotowa do kolejnego szarpnięcia. Moment kiedy przynęta opadnie na dno najłatwiej zauważyć przez obserwację żyłki. Taką technikę opanować można tylko przez wykonanie wielu rzutów. Przy pewnej wprawie można wpaść w rytm tak idealny, że kolejne poderwania przynęty następować będą w prawie idealnej koordynacji z momentem dotknięcia dna po opadzie. Wtedy nie jest już konieczne obserwowanie układania się żyłki. Brania następują najczęściej przy opadaniu przynęty, zwykle tuż nad dnem. Kiedy czuję "puknięcie", a niekiedy widzę tylko przesunięcie się żyłki w bok, zacinam mocno i już w pierwszej fazie staram się gwałtownie oderwać rybę od dna. To bardzo ważne w miejscach, w których przy dnie występują zaczepy. Jeżeli uda się sandacza odciągnąć od kryjówki już na samym początku, dalszy hol choć emocjonujący, powinien być raczej bezpieczny. Przy opisanej tu technice ryby zahaczone są bardzo pewnie.

Sprzęt

Sławomir Kubasiewicz